شرط اساسى نماز است ؟ پس بايد دربارهء آن وحى نازل شود و حكم خدا بيان گردد و لذا در قرآن تعيين قبله به صورت « امر » آمده است . ب - رو نمودن - كه قرآن به آن دستور داده - عبارت است از اينكه با رو ، در مقابل چيزى قرار بگيرى ، و چون سر انسان به صورت دايره است ، پس رو و صورت ، قسمتى از اين دايره را تشكيل مىدهد ، و مقابل شدن با چيزى با صورت ، تنها به معناى مقابل قرار گرفتن بينى نيست بلكه مقابل قرار گرفتن يكى از دو جانب صورت را به گونه‌اى كه « رو كردن » صدق كند نيز شامل مىشود . مگر اين چنين نيست كه اگر در ميان جمعى نشسته باشيد كه اطراف يك ميزگرد نشسته باشند ، هر فردى ، رو به سوى همهء كسانى دارد كه در جلو او قرار گرفته‌اند نه تنها يك شخصى كه در مقابل بينى او قرار گرفته است زيرا معيار ، صورت و رو است نه بينى . ج - « شطر » به معناى قسمت و بخشى از يك چيز است و به جهات چهارگانه هم « شطر » گفته مىشود چون قسمتها و بخشهايى از مكانى است كه بر انسان احاطه دارد . بنابراين اگر آنچه خداوند دستور داده ، رو كردن به « شطر المسجدالحرام » باشد ، پس مقدار واجب ، رو كردن به جهت و جانبى است كه اين مسجد در آن جهت قرار داد ، يعنى رو به سمتى كند كه مسجدالحرام در آن سمت است . در عرف هم معمولًا ، جهات و جوانب را به چهار طرف و حدّاكثر به هشت طرف و سمت تقسيم مىكنند . پس جهت و سمت ، وسيع‌تر از خود مسجد يا خود كعبه است . بدين ترتيب از مجموع آياتى كه كلمه ( شطر ) در آنها تكرار شده ، استفاده مىكنيم كه قبلهء مأمور به ، جهت و سمت مسجدالحرام است نه خود آن . واللَّه العالم .